Muziek
instrumenten

Bourdonlier

 

 

Hoe speel je erop?

 

De bourdonlier is een snaarinstrument met een vrijwel dichte klankkast, de vorm lijkt wel wat op een voet. De klank is mild, harmoniserend en spreekt bij uitstek ons gevoel aan. Het instrument wordt met de vingers aangetokkeld, of in een vloeiende beweging aangestreken. Je kunt er ook met een klopper op spelen.

 

De snaren zijn in akkoorden gestemd, vergelijkbaar met gitaar, maar het instrument klinkt voller omdat er meer snaren op zitten, in verschillende diktes. Zelf kun je als therapeut bepalen welk akkoord je wilt, majeur of mineur. Alle toonsoorten zijn mogelijk omdat de snaren omgestemd kunnen worden.

 

Deze lieren behoren tot mijn lievelingsinstrumenten, ik gebruik ze bij vrijwel elke therapiesessie. Ook bij het werken met groepen gebruik ik altijd drie tot vier van deze lieren, die eenvoudig voor iedereen te bespelen zijn. Het zijn tevens ideale instrumenten om zang te begeleiden. Omdat de klank vol is, klinken ze als een klein begeleidend “orkestje”. De mogelijkheden zijn legio.

 

Samenspel

 

We staan tegenover elkaar en hebben elk een lier in de hand, deels op de arm rustend. We bewegen beiden in een cadans naar voren en naar achteren en strijken om de beurt in een vloeiende beweging over de snaren, Dit doen we enige tijd om te wennen aan het spelen en bewegen tegelijk. De klank met de beweging erbij zorgen voor een ontspanning, loskomen van de dagelijkse beslommeringen. De ademhaling gaat door dit bewegen op een heel natuurlijke manier.

 

Liedjes van vroeger

 

Mensen die in bed liggen kunnen er ook op spelen, eventueel met een klopper als hun motoriek niet fijn genoeg is. Onder meer bij patiënten met dementie gebruikte ik deze instrumenten heel veel, ook omdat ze prachtig de liedjes van vroeger kunnen begeleiden. Als patiënten zelf niet kunnen spelen houd ik hun hand vast en beweeg die over de snaren. Ook met mensen met een gevoelloze hand kun je dat op deze manier doen.

 

 

Marijke en Nathalie

 

Bij twee heel jonge, gehandicapte kinderen in de revalidatiekliniek speelde ik op twee bourdonlieren, bij hun bedjes. Het ene meisje, Marijke, lag passief, slap en met een zorgelijk gezichtje in haar bedje. Het andere meisje, Nathalie, was overbewegelijk, verkrampt en vertoonde geen enkele rust.

 

Beiden reageerden op dezelfde muziek. Marijke begon na enige tijd te bewegen met haar handjes, kreeg een glimlachje op haar gezichtje. Ze was duidelijk geactiveerd en minder zorgelijk door de muziek. Nathalie kwam langzaam tot rust, ontspande. Ze kon zich even “neerleggen” bij de harmoniserende muziek. Werkelijk een wondertje om mee te maken.

 

home | contact