Muziek
instrumenten

de chrotta

 

 

Hoe speel je erop?

 

De chrotta is vergelijkbaar met een cello, maar is speciaal voor de therapie ontwikkeld en gemakkelijk te bespelen. De chrotta heeft een sterke, warme klank die lang doorklinkt.

 

Ik gebruik dit instrument heel lichaamsgericht bij de muzikale intake (1e en/of 2e sessie) en speel het aan tegen de rug of onder de voeten. Alleen bij heel gevoelige mensen doe ik dat niet, die kunnen de klank fysiek dan niet verdragen. De meeste mensen ervaren de klanken van de chrotta heel intens in hun lichaam, vooral de lagere tonen, die als een warm bad of als een innerlijke massage ervaren kunnen worden.

 

Alleen al het aanstrijken van één enkele snaar geeft een mooie klank en vaak is het verrassend te ontdekken hoe snel er muziek gemaakt kan worden. Improviserend erbij zingen is nog een extra optie.

Ik heb 2 chrotta’s, ook samenspelen is een uitdaging!

 

Weer voelen dankzij de muziek

 

In de revalidatie heb ik geruime tijd een patiënte met een c.v.a.(herseninfarct) muziektherapie gegeven. Ze was verlamd aan één kant. Daarnaast vertelde ze dat ze haar emoties, haar gevoel zo afgevlakt vond, huilen kon ze bij voorbeeld niet.

 

Na ontslag uit de kliniek heb ik haar wekelijks thuis bezocht, gedurende een half jaar. Onderdeel van de therapie was het aanspelen van de chrotta tegen de verlamde, gevoelloze rechterkant van haar lichaam. Het ervaren van de trillingen gaf haar een prettige sensatie. Het effect daarnaast was het terugkomen van haar gevoel, ze kon haar verlamde arm weer als onderdeel van haar zelf voelen, die lag niet meer als een “ding”naast haar in de rolstoel. Ook emotie kon ze weer beleven; ze kon weer huilen. Ook genoot ze van de muziek, die ik voor haar speelde als luistertherapie. Wat een mooi vak heb ik!

 

Beren- en bijentonen

 

Bij kinderen laat ik vaak de voeten op de chrotta zetten en strijk dan de snaren aan. Ik vraag altijd welke toon ze het beste voelen kriebelen. De chrottatonen noem ik berentonen en we verdelen de berentonen in een “papa-, mama-, en Basjebeer-toon”, de hoogste toon noemen we de “bijentoon”. Kinderen gaan heel vanzelfsprekend met deze beeldende namen mee, ze begrijpen precies wat ik bedoel.

 

Ik heb ook kleine chrotta’s waar zij gemakkelijk op kunnen spelen.

Bij kinderen verpak ik de oefeningen in een verhaal, waarbij alles muzikaal vorm krijgt: een “huisje”maken we lopend, muur voor muur, in een vaste maat. De deur symboliseer ik bij voorbeeld met een slag op een klankstaaf, meteen ook bel en zo bouwen we samen een verhaal op, passend bij het probleem van het kind. Het huisjesverhaal paste bij een kind dat begrenzing nodig had en een veilige plek om te spelen, wat we dan aan het eind van het verhaal in het “gebouwde”huis doen. Kinderen kunnen zelf ook heel goed verzinnen welk instrument bij een verhaal past.

 

home | contact